Δαχτυλίδι του Γύγη - Μύθος του Ηρός - Αλληγορία του σπηλαίου



Συγγραφέας: ανώνυμος (rakis)


Στο δαχτυλίδι του Γύγη ο βοσκός έχοντας βγει στο φως του ήλιου αρχίζει μια μορφής έρευνα στηριγμένη στην τύχη χωρίς τη συνδρομή ενός δασκάλου. Η ίδια η φύση τον οδηγεί σε ένα χάσμα της γης-της ύλης. Ο ήρωας εισέρχεται μέσα και κάτω από μία περιέργεια εκπηγάζουσα από τις δυνάμεις της φύσης και όχι από την αέναη παγκόσμια τάξη του κόσμου. Μέσα στη σπηλιά θαυμάζει, αλλά όχι με ένα σωκρατικό θαυμασμό που θα μπορούσε να είναι η αρχή της φιλοσοφίας. Βλέπει ένα άλογο(:ά-λογο=χωρίς τον Λόγο). Ένα άλογο τόσο μεγάλο που μπορεί και εμπεριέχει έναν άνθρωπο στην κοιλιά του. Το άλογο είναι ένα, σε αντίθεση με το άρμα της ψυχής στον Φαίδρο που απαρτίζεται από δύο άλογα. Εδώ είναι το ένα δηλ. μόνο το υλικό μέρος της ψυχής ανίκανο να κινηθεί αλλά και σαν νεκρό όπως και το ανθρώπινο σώμα μέσα του. Ο συνειρμός μας παραπέμπει στο άλογο της απάτης και της ύπουλης νίκης: το άλογο του τρωικού πολέμου. Ένα άλογο σύμβολο της ψευδοενότητας του ελληνικού κόσμου. Το νεκρό σώμα μέσα στο ά-λογο είναι ένα ανθρώπινο σώμα αποξενωμένο από τη θέρμη του πνεύματος που ολοκληρώνει την ανθρώπινη ενότητα: ο λόγος είναι ζωοφόρος του συνόλου.
Μέσα στο σώμα είναι ένα χρυσό δαχτυλίδι. Τυχαία το βρήκε . Τι προσφέρει το δαχτυλίδι; την αποποίηση της ευθύνης: Μπορεί να γίνεται αόρατος. Ο βοσκός σταματά πια να υπάρχει ως υπεύθυνο ον. Πολλοί από εμάς σήμερα δεν επιλέγουμε να ζούμε στις ψευδαισθήσεις μας που αλλοιώνουν την πραγματικότητα; Ο βοσκός με συνεργό την επιθυμία και την πείνα προερχόμενα αποκλειστικά από τις δυνάμεις του σώματος – της ύλης, φτάνει στο ύψιστο σημείο “δόξας” : ξελογιάζει τη Βασίλισσα και δολοφονεί το Βασιλιά. Η αλληγορία είναι λίγο πολύ εμφανής: Αν δούμε τη Βασίλισσα ως την ύλη και το Βασιλιά ως τον Δημιουργό του κόσμου, έχουμε ένα εξουσιαστή θνητό που συμπορεύεται με την ύλη για να δολοφονήσει το ύψιστο πνευματικό κομμάτι που κυριαρχεί στον κόσμο.

Ψυχογραφώντας το Νεοέλληνα.



Μέσα από έναν απίστευτο συνδυασμό της αριστεράς ιδεολογίας του επιστημονικού σοσιαλισμού και του αστικού φιλελεύθερου ατομικισμού ο Νέοέλληνας διάγει το τελικό στάδιο ενός απολύτου σοσιαλατομικισμού,όσο αστείο ή και αντιφατικό αυτό αν ακούγεται. Εξηγείται όμως,όπως εξηγείται η ατομική υπόσταση των υβριδίων. Αποκομμένος από τις ρίζες του –ιστορικές,εθνικές,πολιτιστικές,θρησκευτικές,πολιτικές-ο νεοέλληνας δείχνει ένα νέο υπαρξιακό  κατασκεύασμα το οποίο υπακούει στις διαταγές και μόνο των κατασκευαστών του.Δεν επικοινωνεί πλέον με τους προγόνους του, με τις αρρίφνητες φωνές των φωτισμένων ανδρών οι οποίοι του ετοίμασαν έναν ωραίο κόσμο να ζήσει και να μεγαλουργήσει. Ο νεοέλληνας θεωρεί ότι η ιστορία του μετρά μόνο μερικές δεκαετίες, από εκεί και πέρα χάνεται σε βάθος χρόνου.Και δεν τον ενδιαφέρει. Η έννοια του Έθνους η οποία απελευθερώνει όλες εκείνες τις θείες δυνάμεις των Ελλήνων στα βάθη του χρόνου,φαντάζει στα μάτια του και στο μυαλό του ως κάτι το αμαρτωλό,διότι αυτό του δίδαξαν. Η θρησκευτική φύσις των νεοελλήνων τροποποιήθηκε. Νέος Θεός και νέα δογματική άποψη για τις  θρησκευτικές παραμέτρους δημιουργήθηκαν και γεννήθηκαν.

Η ευθύνη στον Καζαντζάκη.


Περί του ορφισμού.  Πατήσθε στο σύνδεσμο.

Περί της Γης.



Αναφέροντας ο Πλατωνικός Τίμαιος τη Γή ως «ιλλομένη», συνεχώς κινουμένη και περιδινουμένη και μάλιστα με μία κίνηση η οποία αντιτίθεται στην «κίνηση» του Ιδίου, οριστικοποιήθηκε η κίνηση ως η πρωταρχική θεότης αυτού του κόσμου. Η Γή κινείται περιστροφικά σε σχέση με τον εαυτό της και τον ήλιο αλλά και με ένα τρόπο ο οποίος προκαλεί την κάθοδο του Θείου σε άνοδο του Ανθρώπου. Ο Οδυσσέας μεταλλάχθηκε, η συνεχής κίνηση του Οδυσσέα μέσα στον Ωκεανό της Γνώσης, μετουσιώθηκε στην γνησία Πλατωνική κίνηση η οποία θα ολοκληρωθεί μέσα από τα τρία είδη κίνησης του Αριστοτέλους. Γενικά ο κόσμος μας θα δομηθεί επάνω στην έννοια της κινήσεως. Το ύδωρ  και η κίνησή του θα αποτελέσει τη ρίζα της λέξης δράση, την αποθέωση της οποίας βλέπουμε στην εποχή μας. Βέβαια η εικονική μας εποχή παρουσιάζει την πλέον αναπάντεχη αντίφαση. Ο καθισμένος ενώπιον του υπολογιστού άνθρωπος ενώ φαινομενικά είναι ακίνητος ως νούς πληροφοριακά κινείται με ασύλληπτες ταχύτητες. Η τεχνολογία προκαλεί την τελική κίνηση, ο άνθρωπος ως γή κινείται γύρω από τον εαυτό του σε μία αναπάντεχη πληροφοριακή κίνηση η οποία θα οδηγήσει και στην τελική του αναίρεση μέσα από την ανυπαρξία νέων δεδομένων και την επικειμένη προσφυγή στην αυτοκαταστροφή.

Tο Ομηρικό Υποκείμενο.


Γι αυτό το λόγο λοιπόν τα Ομηρικά έπη δεν στηρίζονται και δεν εκκινούν από ιδέες αλλά από κλέη ανδρών. Οι Ομηρικοί ήρωες ήδη από τη μυθολογία γνωρίζουν πολύ καλά τι πρέπει να κάνουν, οι πράξεις τους καθιστούν τον άνθρωπο λογικό (διότι αποτελούν προϊόν αυτοσυνειδησίας και προσωπικής βούλησης) κατεβάζουν το μύθο στη γή, υποστασιοποιούν τους μυθικούς ήρωες με τους ελλόγους ομηρικούς ήρωες, και άρα στρώνουν το έδαφος στον άνθρωπο ο οποίος σκέφτεται και πράττει (σκέφτεται τα όσα έπραξαν οι ήρωες και τους μιμείται (σε αυτό το λογικό σχήμα από τον Πλάτωνα και μετά βασίσθηκε η μυθολογία). Ας μην ξεχνούμε ότι τα Ομηρικά έπη επέβαλαν τις σωστές ισορροπίες ανάμεσα σε θεούς και ανθρώπους ώστε ο άνθρωπος να αναπτυχθεί σε σχέση με τον Όλυμπο(ανάμνηση του Τελείου) το Εδώ (πρέπουσες πράξεις) και τον Κάτω κόσμο(να ελέγξει οντολογικώς νοητικά το τελευταίο στάδιο της μορφικής του ύπαρξης λίγο πριν ξαναριχθεί στο χάος).Τελικά ο Όμηρος κληρονόμησε το Οντολογικό Υποκείμενο το οποίο θα το ξαναβρούμε στο Σέλλινγκ και στο Φίχτε, αυτό το οποίο ως μορφή γνωρίζει τη διαστασιακή συγκεκριμενικότητά του, εκ του Ολύμπου λαμβάνει την Οδό, εδώ την πράττει και στον κάτω κόσμο όπου δεν περιμένει το σώμα αλλά την επιστροφή στο  χάος έχει γνωρίσει και μπορεί να βιώσει όλες τις οδούς οι οποίες από τον Άδη οδηγούν και πάλι στο χάος, εκεί όπου καμμία μορφή και σχήμα δεν υφίσταται.(απόσπασμα από το υπό έκδοσιν βιβλίον μου "Η οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας").


Bαρύνουσα επιστολή του κ.Σπύρου.  Πατήσθε επάνω στον τίτλο.

Ποιά ήταν η θρυλική Μ.Ο.Μ.Α; Πατήσθε στο σύνδεσμο.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΑΚΡΥΠΟΥΛΙΑΣ (ΔΡ. ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ), "Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ", ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΝΟΗΜΑ, ΤΟΜΟΣ 3, ΣΕΛ. 70-74 (ΕΚΤΕΝΗ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ)


Στην ελληνική μυθολογία η πίστη ότι η Ελένη είναι κόρη του Δία τοποθετεί την ηρωίδα ανάμεσα στις θεότητες. Το πανανθρώπινο σύμβολο της ωραιότητας επιβάλλεται μέσα στο σύμπαν να έχει ανώτερη καταγωγή, από τον Πατέρα του Ολύμπου, όπως όλα τα τέλεια και σωτήρια αυτού του κόσμου. Ο Δίας ως πατέρας του ωραίου προσφέρει στους ανθρώπους τη μορφή και την ύλη του όμορφου μέσα από την εικόνα και το σώμα της Ελένης. Άρα ήδη καταλαβαίνουμε ότι η Ελένη προέρχεται από την πηγή της ωραιότητας, τον Όλυμπο, το ωραίο έχει θεία καταγωγή και αν ο άνθρωπος ακολουθήσει τη μορφή και την ποιότητα του ωραίου, και ως τέτοιο και ως ενσαρκωμένο, επιστρέφει στον Όλυ¬μπο. Διότι το ωραίο, έλκον την καταγωγή του από το όρος των Θεών, συγκεντρώνει τις ιδιότητες που ολοκληρώνουν τον άνθρωπο και τον επιστρέφουν στο Επέκεινα. Η Ελένη ως το ωραίο σημαίνει ότι ο άνθρωπος πλέον γνωρίζει ότι ο παρών κόσμος είναι κάτι το τέλειο και το αρμονικό, μέρος του Όντος. Συστατικό στοιχείο του ανθρωπίνου Είναι αποτελεί και το ωραίο, αυτή η ελεύθερη ενορατική γνώση της όλης αρμονίας, την οποία ο άνθρωπος σκέφτεται ως ωραίο και πράττει ως καλό. Οι Έλληνες (Όμηρος) εκπληκτικά συνέδεσαν το Όν με τον κόσμο μας μέσα από την Ελένη, το ωραίο είναι η οντολογική εσωτερική γνώση ότι όλα εδώ έχουν όλες τις τέλειες ιδιότητες του Όντος και ο άνθρωπος μπορεί αυτό να το βιώσει.
Η απενοχοποίηση της Ελένης στον Ευριπίδη (στην Τροία δεν πήγε η Ελένη, αλλά το είδωλό της) είναι κι αυτή σκόπιμη: εάν σκεφθούμε ότι η Ελένη είναι το Ωραίο σε σχέση με το Θείο, ο Ευριπίδης υπερασπίζεται την αθωότητα και την αμεμπτότητα του θείου κόσμου, ο οποίος ως ωραίος είναι πέρα από το κακό, τις έριδες, την ανηθικότητα και γενικά κάθε τι το άσχημο. Προκειμένου, λοιπόν, να υπερασπισθεί ο ποιητής έναν ολόκληρο κόσμο του Θείου, ο οποίος επιβάλλεται να μείνει οντολογικά ωραίος και καλός, διαχωρίζει αυτόν τον κόσμο από τον κόσμο του Όντος.

Θεοί και ήρωες στον Όμηρο.


Αν προσέξουμε κανείς ήρωας του Ομήρου δεν ανεβαίνει στον  Όλυμπο και κανείς δεν αποθεώνεται όπως ο Ηρακλής στους καθ΄εαυτούς χρόνους της μυθολογίας. Ο Όμηρος διαβλέπει την παρούσα διάσταση ολιστικά και δεν εμμένει σε  πρόσκαιρες διαχωρήσεις θνητών και αθανάτων. Ο Ποιητής χρηστικά θέτει σε δομική διαστασιακή σειρά όλα τα οντολογικά δεδομένα τα οποία έχουν παραδοθεί ως μύθος.Θεοί και άνθρωποι είναι φτιαγμένοι από την ίδια οντολογική δύναμη και δεν αποτελεί σκοπό ο ένας να ομοιάσει στον άλλο (δεν υπάρχει η χριστιανική προσπάθεια θέωσης λόγω της αποθέωσης της προσωπικότητας του θεού).Ο Όμηρος διατηρεί το οντολογικό περιβάλλον, οι θεοί και οι άνθρωποι δεν υπακούουν σε σχέση ανωτερότητας και κατωτερότητας (όσα κάνουν οι θεοί δεν τα μπορούν οι άνθρωποι και το αντίστροφο (και αυτό φαίνεται  ξεκάθαρα μέσα στην Ιλιάδα όπου οι θεοί είναι αδύνατο να πολεμήσουν λόγω της θείκής των φύσεως).Είναι όμως διεκπεραιωτές των οντολογικών δυνάμεων οι οποίες τους έχουν παραχωρηθεί, και γι αυτό ακριβώς το  λόγο εμπλέκονται  σε μία υπέροχη οντολογική διαλεκτική και μέχρι εκεί.Ο Όμηρος είναι αυτός ο οποίος θα δομήσει τις οντολογικές δυνάμεις του μύθου και  θα τις κατανείμει στο βασίλειο του Ολύμπου, των ανθρώπων και του κάτω Κόσμου. Γιατί άραγε; Ίσως  διότι ο άνθρωπος υπακούει σε τρείς καταστάσεις. Πρό σώματος,σωματική και μετασωματική. Ο Όλυμπος αποτελεί την υπέροχη πνευματική κατάσταση, η γή το πεδίο του αγώνος προς το Είναι και την ενδελέχεια της Ιθάκης, ο Άδης το στάδιο όπου ο άνθρωπος ως πνεύμα επανέρχεται στο Όν χάνοντας τη σχέση με αυτόν τον κόσμο.Ο Ηρακλής δεν γίνεται θεός διότι δεν χρειάζεται.Ο Όμηρος προσφέρει τις οντολογικές δυνάμεις με σκοπό την ευθεία και όχι κυκλική αναπαραγωγή τους. Ο ήρωας ανεβαίνει στον Όλυμπο ως φώτιση,όμως δεν έχει καμμία σχέση με τους θεούς, ως άνθρωπος επέτυχε την απελευθέρωση εκείνων των δυνάμεων οι οποίες θα τον αποδιώξουν προς το Όν,το ίδιο θα συμβεί και με τους θεούς,άρα ήρωες και θεοί θα επανενωθούν οντολογικά, άρα δεν υπάρχει η εδώ θέωση αλλά η εκεί αποκατάσταση.Ο Όμηρος ταξιθετεί τις δυνάμεις του μύθου αλλά δεν χάνεται τίποτε από την οντολογική σειρά.(απόσπασμα από το υπό έκδοσιν έργο μου "Η οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας").

Για τον παιδικό και εφηβικό εκφοβισμό.



Όχι  τυχαία ο μέγας Ηράκλειτος ανεφώνησε «παιδός η Βασιλεία». Το σύμπαν και  ο κόσμος ανήκουν στο παιδί. Σαφέστατα ο σκοτεινός φιλόσοφος εννοούσε ότι το Είναι το οποίο ως κόσμος απλώνεται γύρω μας ανήκει στην παιδική αθωότητα, η οποία είναι όπλο αξιολογικό αλλά και γνωσιολογικό. Όμως η παιδική αθωότητα, η οποία ομοιάζει με ανοικτή στοά διά της οποίας περνούν πλείστες όσες κοσμικές δυνάμεις, θέλει και το κατάλληλο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον προκειμένου να αναπτυχθεί. Το παιδί για να αναπτύξει τις ποικίλες αθώες και δημιουργικές δυνάμεις του πρέπει να μεγαλώνει και να ωριμάζει σε ένα κόσμο όπου του δίδονται και του προσφέρονται όλες εκείνες οι ευκαιρίες προκειμένου να διοχετεύσει τις δυνάμεις οι οποίες το κατακλύζουν. Η χαρά  του παιχνιδιού, η ασφάλεια των αξιών και των προτύπων που του προσφέρουν οι μεγάλοι, η οικογένεια ως η πρώτη μύηση στα ιερά και όσια της Πατρίδος και ενός κόσμου αρετών και ωραίων σκοπών, το σχολείο ως χώρος δημιουργικής ανάπτυξης και καλλιέργειας όλων των ωραίων ιδεών και αξιών οι οποίες συνθέτουν την παιδική αθωότητα. Επίσης η παιδική αθωότητα  για να βλαστήσει και να ανθίσει θέλει μία κοινωνία γόνιμη, ποτισμένη με ιδέες και ιδανικά τα οποία δροσίζουν και ποτίζουν τη νεανική ψυχή, την ενδυναμώνουν και της δίδουν συνεχή εφαλτήρια και ώθηση προς  ό,τι το ανώτερο.
Υπάρχει σήμερα αυτό το κατάλληλο περιβάλλον το οποίο βοηθεί και εξελίσσει  δημιουργικά την  ανάπτυξη και ωρίμανση της παιδικής αθωότητας. Υφίσταται μία Πατρίδα η οποία ενσταλάζει ιδανικά και αξίες στις ψυχές των νέων ανθρώπων,μαθαίνοντάς τους να ζούν και να μάχονται για ωραία και ευγενή πράγματα και καταστάσεις; Υφίστανται πρότυπα τα οποία ο νέος μιμείται ώστε και τον εαυτό του να καλυτερεύσει αλλά και να ενδυναμώσει;

Ὅρκος Ἀθηναίων ἐφήβων




Οι Αθηναίοι, όταν γίνονταν 18 ετών παρουσιάζονταν στην εκκλησία του δήμου στην Πνύκα, αναγράφονταν στους καταλόγους των πολιτών, τους χορηγούνταν ένα δόρυ και μια ασπίδα, και υπηρετούσαν για δύο χρόνια στρατιώτες, αφού έδιναν τον «Όρκο των Αθηναίων εφήβων», μπροστά από το ναό της Αγλαύρου, όπως μας τον διασώζει ο Λυκούργος στον «Κατά Λεωκράτους» λόγο 77. ἔδιδε τὸν παρακάτω ὅρκο:


Οὐ καταισχυνῶ τὰ ὅπλα, οὐδ᾿ ἐγκαταλείψω τὸν προστάτην ὢ ἂν στοίχῳ, ἀμυνῶ δὲ καὶ ὑπὲρ ἱερῶν καὶ ὁσίων, καὶ μόνος καὶ μετὰ πολλῶν, καὶ τὴν πατρίδα οὐκ ἐλάττω παραδώσω, πλείω δὲ καὶ ἀρείῳ ὅσης ἂν παραδέξωμαι. Καὶ συνήσω τῶν ἀεὶ κρινόντων, καὶ τοῖς θεσμοῖς τοῖς ἱδρυμένοις πείσομαι, καὶ οὓς τίνας ἄλλους ἱδρύσεται τὸ πλῆθος ἐμφρόνως. Καὶ ἂν τὶς ἀναιρεῖ τοὺς θεσμοὺς ἣ μὴ πείθηται οὐκ ἐπιτρέψω, ἀμυνῶ δὲ καὶ μόνος καὶ μετὰ πάντων. Καὶ τὰ ἱερὰ τὰ πάτρια τιμήσω. Ἵστορες θεοὶ Ἄγραυλος, Ἐνυάλιος, Ἄρης, Ζεύς, Θαλλώ, Αὐξώ, Ἡγεμόνη.

Μετάφραση:

 Δὲ θὰ ντροπιάσω τὰ ὄπλα μου, οὔτε θὰ ἐγκαταλείψω τὸν συμπολεμιστή μου ὅπου κι ἂν ταχθῶ νὰ πολεμήσω, θὰ ὑπερασπίζω τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια, καὶ μόνος καὶ μὲ πολλούς, καὶ τὴν πατρίδα δὲν θὰ παραδώσω μικρότερη, ἀλλὰ μεγαλύτερη καὶ μαχητικότερη ἀπ᾿ ὅση θὰ μοῦ παραδοθεῖ. Θὰ πιστεύω στοὺς Θεοὺς καὶ στοὺς ἰσχύοντες νόμους θὰ ὑπακούω, καὶ σὲ ὅσους ἄλλους νόμιμα θεσπισθοῦν. Κι ἂν κάποιος ἀναιρέσει τοὺς θεσμοὺς ἢ ἀμφισβητήσει, δὲν θὰ τὸ ἐπιτρέψω, θὰ τὸν πολεμήσω εἴτε μόνος εἴτε μὲ ὅλους. Καὶ τὶς ἱερὲς παρακαταθῆκες τῶν πατέρων θὰ τιμήσω. Μάρτυρές μου οἱ θεοὶ Ἄγραυλος, Ἐνυάλιος, Ἄρης, Ζεύς, Θαλλῶ, Αὐξώ, Ἡγεμόνη.

Περί της μυθολογικής ωραιότητας.



Η Ελένη είναι μία προελληνική θεά της βλάστησης η οποία θα μετεξελιχθεί σε θεά της ωραιότητας( για τους  Έλληνες ώρα=φροντίδα). Άρα η μυθολογία φιλοσοφεί κατά αξεπέραστο τρόπο.Η ωραιότητα είναι η εμφάνιση όλων εκείνων των δυνάμεων του κόσμου και της φύσης και  των θεών και των ανθρώπων οι οποίες ως βλάστηση αποκαλύπτουν τους καρπούς του  Είναι και του Όλου. Η Ελληνική σκέψη εννοιοποίησε τη συμπαντική κίνηση κατά απίστευτο τρόπο.
Η Ελένη είναι ωραία διότι έχουν επάνω της βλαστήσει οι δυνάμεις του ηλίου και της γης και η μορφή της έχει μεταφέρει μία γόνιμη συζυγία κοσμικών δυνάμεων(γι αυτό ο Αριστοτέλης τη μορφή τη μετεξέλιξε σε ουσία).Ωραίος είναι ο κόσμος όταν παράγει πνευματικούς ή πολιτισμικούς καρπούς, ο  θεός είναι ωραίος διότι βλασταίνει  καρπούς δύναμης και εξέλιξης (γι αυτό και οι χριστιανοί ωνόμασαν το θεό τους άμπελο αληθινή(=ωραία).
Άρα ο άνθρωπος γνωρίζει το τι του Όλου και η ωραιότητα  έγκειται στη βλάστηση και εμφάνιση και αποκάλυψη όλων των κρυμμένων αλλά γνωσθέντων δυνάμεων και ενεργειών.Η ωραιότητα στηρίζεται στη γνώση.Ωραιότητα είναι η εμφάνιση όσων  γνωρίζω κα μπορώ να πράξω και να εφαρμόσω στον άνθρωπο και στον κόσμο. Ωραίος είναι ο άνθρωπος όταν βλασταίνει και καρποφορεί  όσα γνωρίζει διά της παιδείας και του πολιτισμού, ωραίος ως μορφή είναι ο άνθρωπος όταν οι κοσμικές δυνάμεις  εμφανίζονται αρμονικά επάνω του. Ωραίος είναι ο κόσμος όταν βλασταίνει όλες τις πολιτισμικές και οντολογικές διά της γνώσεως αποκαλυφθείσες δυνάμεις.
Όμως η Ελένη προκάλεσε τον Μεγάλο Πόλεμο(οΣτησίχορος και ο Ευριπίδης είπαν όχι,το είδωλό της ήταν).Η ανυπέρβλητη Ελληνική σοφία αποκαλύπτει ότι η ωραιότητα θέλει μεγάλο αγώνα αλλά Εδώ κατακτάς την εικόνα της, την πραγματική της Φύση μόνον Εκεί.

Βασίλειος Μακρυπούλιας, δρ.φιλοσοφίας.

Περί του Ενός Θεού.


Ο άνθρωπος ανακαλύπτει όσα τώρα γνωρίζει ο θεός, διότι θα τα βιώσει και αυτός μεταθανάτια.  Γιατί ο άνθρωπος  δεν διακατέχεται από την υπομονή του θανάτου αλλά βιάζεται από αυτή τη ζωή διά του θεού(ο οποίος αποτελεί μία οντολογική αντανάκλαση όλων όσων υπάρχουν και θα τα συναντήσει μεταθανάτια ο άνθρωπος) να σιγουρεύσει όσα θα εύρει μεταθανάτια; Βέβαια η δογματική των θρησκειών περί σωτηρίας και τιμωρίας αποτελεί απάντηση στο ερώτημά μας.  
Και σε αυτό το σημείο ευρίσκεται η μεγαλυτέρα αντίφαση του μονοθεϊσμού. Πώς ο θεός βιώνει κάτι το οποίο απλά ο άνθρωπος θα το ανακαλύψει διά του θανάτου;
Ο υπό την επήρεια του προτεσταντισμού Κάντ όμως,  χωρίς όλοι οι αναγνώστες του να το καταλάβουν,έθεσε τη σωστή οντολογική σειρά, αρνούμενος ουσιαστικά διά του καθαρού οντολογικού του λόγου, την αυθεντία του μόνου θεού (αν ο αναγνώστης προσεγγίσει και μόνο  διά του καθαρού λόγου το Καντιανό έργο στα ίδια συμπεράσματα θα καταλήξει). Ο άνθρωπος θα πρέπει επί της γης διά του νοός να ερευνήσει και να ερμηνεύσει τα φαινόμενα έως τη στιγμή του θανάτου όπου  διά της απελευθερωθείσης δυνάμεως επί του Όντος θα αντιμετωπίσει «διά  ζώσης  εσωτερικής»  τα θέματα του θεού, και της ελευθερίας της βουλήσεως και της αθανασίας της ψυχής.(απόσπασμα απο το υπό έκδοσιν βιβλίο μου "Η οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας").

Aπό τον Σωκρατικό Πολίτη έως το Δια-υποκείμενο του Φίχτε και του Σέλλινγκ.



Αυτό το οποίο διαφοροποιεί τον πολιτισμό μας από κάθε προηγούμενο και  μάλλον και  επόμενο είναι ο ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας του. Σε κάθε περίπτωση το Εγώ παραμένει μία διαστασιακή κατασκευή η οποία δεν μπορεί να κατοχυρωθεί οντολογικά,παρά μόνον μέσα στις συγκεκριμένες διαστάσεις του μικροκόσμου μας. Ας αναφέρουμε και μόνο ότι άλλη αίσθηση  του Εγώ είχαν οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι και άλλοι οι φιλόσοφοι του  Γερμανικού κλασσικισμού. Αυτό συμβαίνει διότι το Εγώ –όπως κάθε τι άλλο – είναι σύνολο δυνάμεων η οποία διαμορφώνεται σε σχέση με τις λοιπές δυνάμεις όπως αυτές εκδηλώνονται στη θρησκεία, τη φιλοσοφία και την κοινωνία.  Σε καμμία των περιπτώσεων δεν θα πρέπει να θεωρήσουμε το Εγώ ως συγκεκριμένη δύναμη, τουλάχιστον με τον τρόπο σύμφωνα με τον οποίο προσπάθησε να το επιβάλει ο χριστιανισμός. Το Εγώ δεν υπήρχε και δεν θα υπάρχει, απλά δημιουργήθηκε επειδή έπρεπε ο άνθρωπος στηριζόμενος επάνω στα ασφαλές αυτό μέγεθος να αυτοπροσδιορισθεί και να αφήσει τη δική του πορεία επί της γής. Στον Όμηρο λοιπόν ξεκάθαρα ανιχνεύεται η πίστη ότι ο Ωκεανός αποτελεί την πρωταρχική πηγή των θεών αλλά και όλων των πραγμάτων, κάτι το οποίο εκφράζει ποιητικά την αρχή μιάς κοσμογονίας και μαζί την κοσμολογική αρχή της καθολικής ροής. Είναι σαφές ότι σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο ωρίμανσης του ανθρώπου μέσα στο σύμπαν δεν χρειάζεται τέτοια έννοια και  υπόσταση όπως το Εγώ, περιοριστική και πεπερασμένη, ανάχωμα στα οντολογικά ανοίγματα του ανθρώπου. Δεν υπάρχει θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε καν  η έννοια του Εγώ, ο άνθρωπος νοιώθει τη  συμπαντική  ροή και προσπαθώντας σε αυτή να εισέλθει προσδιορίζει τον κόσμο και προσδιορίζεται μέσα από αυτόν.
Η Ησιόδεια Θεογονία  όχι τυχαία τοποθετεί  το χάος στην αρχή κάθε δημιουργίας. Θέλει να δηλώσει με αυτόν τον τρόπο ότι κανένα Εγώ (ταξιθετημένο και σειροθετημένο υποκείμενο) δεν θα μπορούσε να μεταφέρει όλες τις δυνάμεις του Είναι,όσες αναδιανέμουν τις δυνάμεις του Όντος. Υπήρχε λοιπόν εποχή κατά την οποία ούτε  ανθρώπινο Εγώ ούτε θείο υπήρχε, διότι όλα εννοούνταν ως δυνάμεις και τίποτε άλλο.Η έννοια  του Ησιοδείου Χάους ίσως δηλώνει κατά τον καλύτερο τρόπο την απουσία του Εγώ ακόμα και από το Είναι.

Η προσφορά του Ιωάννου Καποδίστρια.

Διογένης ο Λαέρτιος, Θαλής ο Μιλήσιος.

Περί του μονοθεϊσμού...


Το Είναι του ανθρώπου πλέον ταυτίζεται με το Έχειν και το Πιστεύειν. Ο άνθρωπος αρκεί να επιλέξει στρατόπεδο θρησκευτικό και αμέσως Είναι χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει τίποτε άλλο πέραν όλων αυτών τα οποία επιτάσσονται από τη θρησκεία. Αν ιδούμε βαθύτερα το όλο θέμα θα παρατηρήσουμε ότι ο άνθρωπος πρώτα Είναι και μετά αποδεικνύει ότι Είναι. Κάτι που αποτελεί αντίφαση. Αρκεί να δηλώσεις χριστιανός ή  μωαμεθανός και  όλοι πιστεύουν ότι είσαι. Απλά πιστεύουν ότι  είσαι καλός ή κακός χριστιανός, μωαμεθανός ή ό,τι άλλο.Κατ΄ευθείαν μάλιστα όλο αυτό συνδέεται με το Έχειν. Ο καλός χριστιανός έχει  τον παράδεισο όπως και ο καλός μωαμεθανός. Όλη αυτή βέβαια η κατάσταση οδήγησε στη σημερινή ταύτιση του Είναι με το Έχειν σε καθαρά όμως υλική βάση.
Απεκόπη το Είναι από το Όν. Χάθηκε οριστικά η απειρία του Είναι,πλέον  κάποιος είναι είτε χριστιανός, είτε μωαμεθανός, είτε ό,τι άλλο. Και όμως. Υπήρξε εποχή όπου ο άνθρωπος παρατηρώντας το άπειρο  Είναι, Ήταν μέσα στην άπειρο οντολογική σειρά χωρίς τίποτε να πιστεύει ή χωρίς καμμία θρησκευτική  ή άλλη ταυτότητα. Ως κυριοτέρα συνέπεια λοιπόν του μονοθεϊσμού θα δώσουμε την αποοντικοποίηση του ανθρώπου, την μερικοποίησή του και τον εύκολο τρόπο κυβέρνησής του από  τους απεσταλμένους του «θεού» επί της γης.(Απόσπασμα από το υπό έκδοσιν βιβλίον μου "Η οντολογική  ιστορία της φιλοσοφίας").

Περί του εαυτού....


To  θάψιμο και η εξαφάνιση του πραγματικού εαυτού αποτελεί μία  από τις βασικότερες συνέπειες της εμφάνισης και επικράτησης των ποικίλων θεολογικών και πολιτικών συστημάτων. Ο άνθρωπος του παγανισμού, ο άνθρωπος της φύσεως, δεν πίστευε πουθενά, ήταν μέρος του όλου, το οποίο παρατηρούσε, ακολουθούσε, ζούσε μαζί του. Ήταν ο εαυτός του διότι έπραττε αυτό το οποίο βίωνε χωρίς θρησκευτική ή πολιτική καθοδήγηση. Δεν ήθελε τίποτε να αλλάξει, υπήκουε στις  φυσικές πορείες. Η εμφάνιση του νοός, των θρησκειών και των πολιτικών συστημάτων,επειδή ακριβώς επενέβησαν στη χαραξη αυτής της διάστασης,  αντικατέστησαν τον άπειρο και μη συγκεκριμένο και χωρίς ταυτότητα εαυτό με  το συγκεκριμένο άνθρωπο ο οποίος κάπου πιστεύει και κάτι ακολουθεί. Πλέον ο άνθρωπος δεν Είναι αλλά φαίνεται, δεν Υπάρχει αλλά μιμείται. Αρκεί να πείς ότι είσαι της τάδε θρησκείας ή του δείνα πολιτικού συστήματος και η άμεση αγιοποίηση όπως και εχθροποίηση αμέσως ενεργοποιείται, χωρίς κανείς να σε γνωρίζει μπορεί να σε μισήσει όσο και να σε αγαπήσει. Και ας μην ξέρει ποιος πραγματικά είναι ο συνοδοιπόρος στα θρησκευτικά και πολιτικά συστήματα. Η απώλεια του πραγματικού εαυτού οδήγησε στον αποπολιτισμό της εποχής μας. Οι άνθρωποι δηλώνουν αυτό που Είναι και δεν το αποδεικνύουν ποτέ. Προσποιούνται, και τον πραγματικό τους εαυτό ούτε οι ίδιοι δεν τον γνωρίζουν. Διότι δεν είναι ελεύθεροι έναντι του απείρου ώστε να αυτοαναπτυχθούν αλλά ακολουθούν κανόνες κάποιου κυρίου  θεού και πολιτικού και αυτό από μόνο του κρύβει το πραγματικό Εγώ και αποκαλύπτει το αναγκαίο Εγώ. Ως εκ τούτου η επιστροφή της κοσμικής αφύπνισης του ανθρώπου, η επανασύνδεσή του με τη φύση, η απόδειξη ότι Είναι κάτι το οποίο πράγματι τον προσδιορίζει έναντι του Αληθινού κοσμικού προτσές, είναι ακόμα  μία λύση στο σημερινό ιδεολογικό και ηθικό αδιέξοδο.

H πρόσφατη ανάρτηση.

Από τα πολλά στο Ένα.Ο Πλωτίνος και η οντολογία. Εκδόσεις Αμέθυστος

Από τα πολλά στο Ένα. Ο Πλωτίνος και η οντολογία. του Matteo Bianchetti.   Η απόφαση να ερευνήσουμε την οντολογία του Πλωτίνου δέν ο...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.